O demografii cz. 9

Nie ulega jednak wątpliwości, że do osiedlenia jeden kraj nadaje się więcej, drugi mniej. Prof. Taylor wprowadza pojęcie wskaźnika kwalifikacji poszczególnych krajów w tej mierze, budując nieprawidłowy czworokąt na współczynnikach klimatycznych, jak przeciętna roczna temperatura, obfitość opadów, wysokość ponad poziomem morza, oraz na współczynniku gospodarczym, jak zasoby węgla. Za 1000 przyjęto wskaźnik idealny w postaci powierzchni takiego czworokąta dla pewnego urojonego kraju, gdzie przeciętna roczna temperatura wynosi 55° F., opady – 50 cali, wysokość – poziom morski, zasoby węgla – 2.000.000 ton na milę kwadratową angielską.

Terytoria ze wskaźnikiem poniżej 100 przedstawiają z siebie tundry, stepy, pustynie, upalne i wilgotne przestrzenie, w najlepszym razie dziewicze lasy, gdzie trudno przypuszczać, by przy obecnym poziomie gospodarczym, biała ludność chętnie chciała się osiedlać.

Jeżeli porównamy mapę surowców z rozsiedleniem ludzkości, to musimy przyjść do następujących wniosków. W Europie, zaludnionej przez rasę białą, rąk roboczych mamy dosyć, lecz brak się odczuwa surowców. W krajach, opanowanych całkowicie przez białych (Ameryka, Australia, Nowa Zelandia) z przetrzebioną ludnością tubylczą surowców jest dość, ale daje się zauważyć brak rąk roboczych, które są zastąpione przez maszyny.