O demografii cz. 7

Malaria zwłaszcza, a także dyzenteria i tyfus spowodowały prawdziwe hekatomby ofiar wśród wychodźców i kolonistów rozmaitych narodów i okresów. Za czas 1831 – 1840 r. w stacjonującej w Afryce francuskiej armii, na 1000 osób było 74 wypadków śmierci, w stacjonującej zaś we Francji – tylko 19. W 1848 roku na rozmaite choroby umarło w Afryce 4.426 francuskich żołnierzy, w potyczkach z nieprzyjacielem, który ciągle prowadził walkę podjazdową, tylko 13. Ostatnia powojenna epidemia tyfusu skosiła masę ofiar w Centralnej i Południowo-Zachodniej Europie, a zwłaszcza w Rosji Sowieckiej, i skończyła się dopiero w 1925 roku, dotknąwszy 6.308.310 osób, co stanowi 70% strat wojennych w zabitych na wszystkich frontach.

Przyczyny wszystkich tych epidemii zostały ustalone. Śpiączkę roznosi mucha Tse-tse (Glossina palpatis), febrę żółtą – komar (Stegomya callopus), tyfus brzuszny – wesz, malarię – komar (Anopheles maculipennis), dyzenterię – (Entamoeba Dysenteriae), dżumę – szczur i wesz jego. Koniec końców straszne te choroby mają ostateczne swe źródło w brudzie i w nędzy i, przy zachowaniu odpowiednich środków higienicznych, mogą być skutecznie stłumione w zarodku.